|
There are no translations available.
Vroeg in het voorjaar van 2002 hoorden we, dat er een gezin met 6 kinderen hun oude huurhuis moesten verlaten, omdat de eigenaar op die plaats een nieuw huis ging bouwen. Na veel verzoeken van onze kant om met de bouw pas
te beginnen nadat de familie een nieuw onderkomen had gevonden, was het eindelijk zover, dat het gezin op straat kwam te staan.
Na ampel overleg hebben we als stichting mee uitgekeken naar een stukje grond in de Sramadana Mawatha. Daar was een klein perceeltje, dat voor 100% uit een mesthoop bestond, maar net niet groot genoeg om een vergunning voor de bouw van een huisje te krijgen. Na veel tegenwerking uit de buurt hebben we toch nog gedaan gekregen, dat de bouw kon starten. De grond is aangekocht door de stichting. De grond blijft eigendom van de stichting om te voorkomen, dat de nieuwe eigenaar de grond zou doorverkopen zonder te bouwen.
Sisira is een laundry-man. Hij wast en strijkt het wasgoed voor de iets rijkere mensen. Hij behoort tot de laagste kaste in Sri Lanka. Iedere dag gaat hij er op uit om de was op te halen en die dan daags daarna weer af te leveren. Daarmee verdient hij dan een hongerloontje, waarvan hij zijn vrouw en zes schoolgaande kinderen moet onderhouden. Desondanks hebben we hem gevraagd om zelf zijn huisje te gaan bouwen. Heel langzaamaan kwam er in 6 maanden beetje bij beetje iets uit de grond, maar het ging in een langzaam tempo, omdat hij het geld niet had om stevig door te bouwen: als je acht monden moet vullen met een miniminisalaris, schiet er al niet veel geld over voor de aankoop van bouwmaterialen. We hebben op 22 september besloten om zelf het heft in handen te nemen door de kosten voor de verdere bouw op ons te nemen. Na een paar dagen waren we al op dakhoogte en was er uitzicht op een snelle oplevering.
Mede dankzij de hulp van de Tilburgse Bouwvereniging hebben we weer een gezin, bestaande uit acht mensen ,dolgelukkig kunnen maken: gewoon omdat ze nu in hun eigen huis kunnen wonen.
|
