Het avontuur tegemoet Na 3 jaar zwoegen op de Pabo kon ik eindelijk mijn langgekoesterde droom waar gaan maken. Werken in een ontwikkelingsland, een steentje bijdragen om de armoede in de wereld tegen te gaan, al was ik me bewust van het feit dat het een druppel op de gloeiende plaat zou zijn. Het zoeken naar iets dat bij mij paste viel niet mee. Het vinden van iets werd bemoeilijkt toen bleek dat veel organisaties geld vragen voor het begeleiden en plaatsen van vrijwilligers. Ik wilde best mijn reis en verblijfkosten betalen maar geld toeleggen op vrijwilligerswerk vond ik echt te ver gaan. Uiteindelijk kwam ik in contact met Janny Fioole. Enthousiast vertelde zij mij over haar werkzaamheden in Sri Lanka. Ik ben meteen ingegaan op Janny`s aanbod om naar Anuradhapura te komen. Vol vertrouwen stapte ik in oktober 2005 het avontuur tegemoet. Bij Janny en Senpathi bleek ik in goede handen te zijn. De eerste maand ben ik geïntroduceerd in het geweldige werk dat zij hier samen verrichten. Ik zag dat Janny en Senpathi een sterk team vormen die elkaar goed aanvullen in ideeën, kennis en mogelijkheden. Het was indrukwekkend, leerzaam en interessant om de cultuur van zo dichtbij te bekijken. Ervaringen die je als toerist nooit mee zult maken. Het bezoeken van al die sponsorfamilies en een kijkje op al die verschillende scholen in het Anuradhapura-district maakten veel indruk op mij.
Witte juf in saree Kalaththewa Maha Vidyalaya is een school zo`n 10 km van Anuradhapura gelegen. Volgens Janny en Senpathi zou dit een leuke school zijn om als juf aan de slag te gaan. Na een eerste kennismaking met de school en wederzijds enthousiasme moesten we eerst toestemming vragen bij de Zonal Education Office. Dankzij een dijk van een cv van de stichting (een overzicht van al het goede werk dat in de afgelopen jaren op de scholen is verricht) was de handtekening snel gezet. Ik mocht aan de slag als English teacher. Vanwege schoolvakantie en een door mij geplande rondreis om het land te ontdekken kon ik pas in januari 2006 aan de slag.
Bij de meeloopdagen had ik al ontdekt dat het op prijs gesteld zou worden als ik net als al die juffen, traditioneel gekleed zou komen. En dus verruilde ik mijn blouse en lange rok al snel voor een saree. Een lap stof van 7 meter om je lichaam draperen bleek niet zo gemakkelijk. Vanaf dat moment onderbrak de buurvrouw, in alle vroegte van de ochtend, het koken van de rice en curries, voor het aankleden van die witte juf.
Op Kalaththewe werken 3 engelse vakleerkrachten. In tegenstelling tot Nederland krijgen ook de primary classes engelse les van een vakleerkracht. Deze school biedt onderwijs aan kinderen van 5 tot 19 jaar. In overleg met de leerkrachten besloten we hoe ik mijn steentje het best bij zou kunnen dragen. Ik zou kleine groepjes kinderen gaan begeleiden. Grade 3, 4 en 5 (kinderen van 8 tot 11 jaar oud) werden ingedeeld in groepjes van 3 tot 5 kinderen. Daarbij werden zwakke en sterkere kinderen bij elkaar geplaatst. Ik werd geheel vrijgelaten in de uitvoering van mijn project. De grammatica werd door mijn collega`s onderwezen. Ik heb geprobeerd om de engelse taal praktisch te maken. De kinderen waren heel verlegen, ze durfden niet zo goed engels te praten. Maar ze moesten wel want ik kon geen Singalees. Eerst ben ik de beginsituatie vast gaan stellen. Al snel kwam ik er achter dat het niveau van het engels heel laag was. En daar heb ik natuurlijk met mijn lessen op in gespeeld. Ik heb heel uiteenlopende dingen gedaan. Het moest praktisch zijn, leuk en laagdrempelig. Van alfabetspelletjes tot memorie, van een uitbeeldend liedje tot een spannend verhaal voorlezen. Al die mooie donkere ogen stralend en heel enthousiast. Ik genoot volop en de kinderen genoten nog meer van de persoonlijke aandacht en kleinschalige werkwijze. In het onderwijs valt namelijk op dat het draait om de groep en er weinig aandacht wordt besteedt aan het individuele niveau en behoeften van een kind.
Buiten het werken in de kleine groepjes heb ik ook lessen meegedraaid met een van de engelse leerkrachten. Daar viel het me op hoe sterk het accent nog ligt op straffen en dat positieve benadering heel weinig wordt ingezet om kinderen te motiveren. Kinderen worden bijvoorbeeld nog geslagen met een stok op de handen. Verschrikkelijk vond ik dat om te zien. Hoe kan ik dat nou voorkomen? Kan ik dat voorkomen? Ik heb verteld hoe het ook kan. Zou het belonen met een sticker een oplossing kunnen zijn? Dankzij mijn vrienden in Nederland kwamen er honderden stickervelletjes richting Sri Lanka. En met zo`n oer-Hollands stickertje worden de kinderen van Kalaththewa nu gemotiveerd en beloond.
Ik heb zo veel ervaring opgedaan door op deze school te werken. Ik realiseerde mij meer dan ooit hoe verschrikkelijk groot het verschil is tussen de scholen in het luxe Nederland en het armoedige Sri Lanka. Ik schaamde me als ik foto`s van een Nederlandse klas liet zien. Maar anderzijds vertelde ik ze dat ze trots mogen zijn op het respect dat Sri Lankaanse kinderen hebben voor leerkrachten en ook voor elkaar. Het viel echt op hoe weinig ruzie de kinderen maken. Ze weten heel goed wat delen is, ze helpen elkaar vanzelfsprekend. Dat vond ik heel mooi om te zien. Wij, als rijke Europeanen, kunnen nog heel veel leren van deze mensen en hun cultuur.
Locatie:
Tip: klik op bovenstaande foto voor een groter beeld.
