Foundation van Hand tot Hand

Het inpakken verliep vlot. Ieder had een eigen koffer en voor de algemene dingen, zoals de medicijnen en wat verzorgingsartikelen hadden we één aparte koffer. Ook de hulpgoederen en de kadootjes waren apart ingepakt. In de hotels legden we niets in de kast en lieten zoveel mogelijk in de koffers zitten. Toen de kinderen wat kleiner waren lukte dit nooit. Toen waren hun koffers na een dag al een puinhoop. Na het ontbijt vertrokken we naar Kandy. Met Shehan bespraken we wat we allemaal al hadden gedaan, wat nog op de rol stond en wat voor opties we hadden i.v.m. het plannen van afspraken. Reizen kost veel tijd en die tijd gebruikten we om van gedachten te wisselen over ons werk en allerlei andere zaken.

Shehan deed de suggestie om van het Fatima Boys Home geen nieuwe kinderen meer op te nemen in het sponsorprogramma. De kinderen blijven tegenwoordig korter in de tehuizen en het is dan vervelend om de sponsor steeds een ander kind te laten sponsoren. Een andere reden was dat we dan in de toekomst niet meer voor een of twee kinderen naar het Vincent Boys Home en naar Boys Town hoeven. De tehuizen kunnen we ook op andere manieren ondersteunen, wat we nu ook al doen. Bij de particuliere sponsoring is onze stichting meestal de enige die wat hulp biedt aan een gezin en tehuizen kennen vaak meerdere sponsors. Bij particuliere sponsoring is de relatie die we aangaan met het kind en het gezin vaak langduriger. In Nederland zullen we deze suggestie goed gaan bespreken.
Er is binnen de stichting wat ruimte om nieuwe kinderen op te nemen in het sponsorprogramma. In Giritale en Kantala zullen we heel duidelijk onze kriteria benoemen. Één oudergezinnen en gezinnen met een gehandicapt kind hebben in de regel onze hulp het hardst nodig. Een moeder met een klein kind kan immers geen baan hebben en heeft dan ook geen inkomen. De schoolhoofden kennen de meeste gezinnen goed en kunnen ons adviseren.
Shehan vertelde ons dat zijn moeder aan hem had gevraagd of we voor een gezin in Seeduwa van betekenis willen zijn. Shehan doet in zijn omgeving liever niet veel aan liefdadigheid. Hij wil een normale relatie met de mensen in zijn omgeving. Gewoon de vader van een gezin zijn, een buurman, een doorsnee wijkbewoner. Zijn moeder vindt echter dat hij moet helpen, omdat hij de mogelijkheid heeft. Uit de schets die Shehan geeft over het te helpen gezin blijkt dat moeder gelijk heeft. We moeten daar helpen.

We waren de snelweg gepasseerd en een half uur later gingen we er weer onder door. Dat betekende dat we, als we in Kandy willen komen, we er straks weer een keer overheen of onderdoor moeten. We reden nu ten westen van de snelweg en Kandy ligt er ten oosten van. Ik vroeg Shehan of het klopte dat we een “S” zouden maken. Dat moest volgens hem dan inderdaad kloppen. Het was al 12.00 uur en we kwamen op een kruising waar een bord stond: Horana 19 km. We lazen het voor en Shehan keek naar ons en vroeg : “ 90 ???” Hij reed wat meters terug om zichzelf te overtuigen. Er stond inderdaad 19 km. Dat betekende dat we in ruim twee uur nauwelijks waren opgeschoten. Later op de dag heb ik een kaart gekocht en gezien wat er was mis gegaan. De route van 19 km gaat over hele kleine weggetjes en de langere weg is de route die voor doorgaand verkeer wordt aangegeven. We waren dus niet echt verkeerd gereden, maar hadden wel veel meer kilometers gemaakt. Het is nu maar de vraag waar je het best mee af bent. We gaan dat een volgende keer uitproberen.

Ik informeerde bij Shehan hoe het nu was met het dove jongetje in Diyabeduma. Hij had een van de door ons meegebrachte gehoorapparaten in gebruik en was daarvoor bij een arts geweest in Colombo. Het werkt prima en hij is er natuurlijk heel blij mee. De andere gehoorapparaten zijn nog in het bezit van een van zijn leraren. Die moeten we nog terugvragen. De apparaatjes kregen we destijds via Enny Smit van Eyeclarify.

We kregen een telefoontje van de familie Assurapullige. De vakman was bezig geweest met de waterbron. De huidige bron bleef vies wateroppompen en hij had een betere plek gevonden. Daar moest dieper geboord worden en daarvoor had hij een verlengstuk nodig. De pomp zou ook zeker vervangen moeten. De klus zou nog wel even gaan duren.

Shehan liet weten dat het Giritale Hotel was volgeboekt en dat we voor ons verblijf in Giritale naar een alternatief moesten zoeken. De Woodside, een guesthouse waar we jarenlang gastvrijheid genoten, was geen optie. Zowel de kamers als de keuken waren niet goed……..en we zijn best wel wat gewend.
Shehan kende nog een ander guesthouse, maar dat was ruim een half uur rijden van onze werkplek vandaan. We konden ook informeren bij de Royal Lotus. Dat klonk meteen duur en dat was ook zo. We lieten Sunil Bandara informeren, hij zou zeker korting kunnen krijgen. We wachten af………we blijven ook contact houden met het Giritale Hotel in het geval er iemand zou afmelden.

Om 17.00 uur waren we eindelijk in Kandy. Een wens van Ruoling, om in het Queens Hotel te verblijven, ging in vervulling. Het was een oud Engels hotel, nog helemaal in stijl, in het midden van de stad tegenover de tempel van de tand.
De familiekamer was helaas al in gebruik, dus kregen we twee kamers naast elkaar op de eerste etage. Gelukkig niet aan de straatzijde. Het verkeer raast hier dag en nacht vlak langs het hotel. De houten vloeren en de antieke meubeltjes glansden en de geur van boenwas hing op de hele verdieping.

We namen afscheid van Shehan, hij ging naar huis. Wij konden ons zelf in Kandy ook zonder hem vermaken en bovendien wilden we dat hij zijn verjaardag thuis zou vieren.
Morgen is hij jarig. De dagen daarna had hij ook werk genoeg. O.a een huis kopen voor Malani en haar familie.
Wij zouden de tijd nemen om ons voor te bereiden op Giritale, de kinderfiles in orde te maken, de –to do list- na te lopen, kleurpotloden te gaan kopen en om te ontspannen en te genieten van Kandy.