Foundation van Hand tot Hand

Verslag van mijn verblijf in Sri Lanka van 30 mei tot 12 juni 2010

Zondagmiddag 30 mei bezochten Shehan en ik een klein openbaar gebouwtje in het moerasgebied, waar een zestal kinderen wachtten om een rugzak met inhoud in ontvangst te nemen. Hun eigen spullen waren verloren gegaan bij de overstromingen enkele weken daarvoor. Een van de moeders ging ons voor naar haar eigen huisje, omdat haar kind niet aanwezig was op de centrale plaats waar afgesproken was.
Die middag kwam natuurlijk ook het project moerastoiletten ter sprake. Shehan toonde mij de aanvraagformulieren van de 50 gezinnen die in aanmerking komen voor een toilet. Het zijn dezelfde formulieren als die in Diyabeduma gebruikt worden voor aansluiting op het elektriciteitsnet. De vertegenwoordiger van het “moeras-departement” kan alleen een vergunning afgeven als deze gezinnen zich eerst laten registreren.Tot op heden was daar nauwelijks iets van terecht gekomen. Men had goede hoop, dat dit op korte termijn zou gebeuren.
3 juni ‘s morgens om 6 uur werd ik opgehaald door Shehan met een timmerman, 2 helpers en een aanhangwagen met deuren en ramen inclusief ruiten, gemaakt door de lokale timmerman, die volgens Shehan beter werk afleverde dan de timmerman in Diyabeduma. Om ongeveer half twee werden we gastvrij ontvangen door de principal en zijn vrouw in hun nieuwe huis in de directe omgeving van het door Poncho gesponsorde huis, waarvoor ramen en deuren bedoeld waren. Na een uitgebreide lunch gingen de vaklui aan het werk en Shehan en ik naar Diyabeduma. Wij besloten om de nacht door te brengen in de Wood Side en niet in het Giritale Hotel. “Hier voel ik me helemaal thuis,” vertelde Shehan mij later. Het is minder luxe, maar minder obers om je heen en je moet daar je eigen drankje meenemen, omdat ze geen vergunning hebben. We namen airco en deze keer was de kamer niet muf en een dikke kikker in de badkamer mocht ons verblijf niet storen.
Met een blik koekjes naar Latta. Alleen de kleintjes waren thuis. Die konden mij vertellen of het 6 weken daarvoor geboren kleinkind een jongen of een meisje was. Mijn eerste opdracht van Josca was om dat te achterhalen. Een jongen dus, die we een dag later hebben kunnen aanschouwen en met de jonge moeder hebben kunnen fotograferen. Ook bezochten we Madushika met de scoliose. Haar zus was met man en baby verhuisd, zodat zij alleen met haar vader achterbleef. Shehan vertelde haar, dat nog steeds gezocht wordt naar een behandelingsmogelijkheid. Bij terugkeer naar het Poncho huis bleken de mannen al goed opgeschoten. Het drietal timmerlieden logeerde bij de principal en was daar ook in de kost. Hulde aan deze mensen! 4 juni: Na het ontbijt om 8 uur naar het ziekenhuis in Polonnaruwa, waar ons oogpatiëntje met de secretaresse van het weeshuis op ons wachtte. Met de oogarts naar de oogchirurg in een ander gedeelte van het ziekenhuis. Deze arts was afwezig. Zoals ik al vermoedde, was dit probleem iets voor de plastisch chirurg in Colombo. Shehan heeft intussen wel telefoonnummers uitgewisseld met de oogarts i.v.m. de vele brilmonturen, waarover de stichting beschikt.
Samen met principal, secretaresse en patiëntje terug naar de Wood Side. Hier kwam de vrouw van de familie die elektriciteit aangevraagd had, waarvoor ik me had ingezet.We gingen ervan uit, dat het om en nabij 200.000 rps. zou kosten en het bedrag was ruim 184.000 rps. Er moeten 7 of 9 betonnen palen worden geplaatst. Er worden meer draden getrokken dan nodig voor een familie, zodat in de toekomst andere families op korte afstand voor veel minder kosten kunnen worden aangesloten.

We brachten vervolgens de secretaressse en het patiëntje terug naar het weeshuis en gingen daarna naar de Commercial Bank en People’s Bank om het geld te storten op de rekening van de elektriciteitsmaatschappij. Bij de maatschappij kregen we nog een contract, dat door de familie in Diyabeduma moest worden ondertekend en dus moesten wij weer terug. Intussen kochten we op verzoek van Jeanne een stuk gaas voor het kippenhok bij het Poncho huis, dat na aanbrengen hiervan klaar was voor de pluimveebewoners en dus kreeg de vrouw des huizes rupees voor 6 of 7 kippen.
Op onze weg terug uit Diyabeduma werden we opgewacht door een jonge vrouw van een familie, die Shehan jaren geleden kende en ze vroeg of we hun woonsituatie wilden bekijken oftewel financiële steun wilden geven. Nadat we de auto ergens al diep in het bos geparkeerd hadden, volgde er nog lange junglevoettocht, terwijl we haast hadden om terug te keren naar onze timmerlui, die per se die avond nog terug wilden naar Negombo om de volgende dag vroeg weer aan het werk te gaan. Ons humeur werd daar niet beter van. Uiteindelijk kwamen we uit op een braakliggend stuk rijstveld met een hut en een hoeveelheid rotzooi, waar geen mens kan wonen .Wij voelden ons gepakt en weigerden de aangeboden thee (die nog gezet moest  worden). Voor het huis van Latta stopten we de auto en gunden ons geen tijd om naar binnen te gaan. Samantha, Lattas zoon, kwam naar ons toe en vertelde, dat er die maand een actie was: bij aankoop van een rugspuit betaalde de staat de helft. Het ging om ruim 11.000 rps. Josca wide deze hardwerkende jongen een rugspuit cadeau geven bij haar volgend bezoek. Samantha was werkelijk perplex toen wij hem door het open raam 5500 rps in de hand stopten met de uitdrukkelijke vermelding dat die van de grootste van de 2 zussen was!

Voor onze terugreis begon eerst nog weer een verlate lunch bij de familie Ammaradasse. Sjacheraar Shehan rijdt niet terug met een leeg aanhangwagentje en dit werd gevuld met 6 zakken kaf van de rijstkorrel om als vloerbedekking te dienen in zijn nieuwe kippenhok. 8 juni: Shehan, die al vroeg in Hikkaduwa zou zijn, belde met de mededeling dat hij een dag later zou komen. Ik ben geheel afhankelijk van Vidu en kan pas laat in de middag naar de timmerman met dwarslaesie a.g.v. een val van het dak. Shehan had een week tevoren sponsorgeld overgemaakt aan de beide kinderen van deze man. De rekening van de zoon bleek geblokkeerd en de missie was om wederom het juiste rek.nummer te checken.

Wegens aanhoudende regen en het feit, dat dit gebied nog volop onder water stond, gingen we met een taxi en niet met een motorfiets. 9 juni: Shehan is met de wagen van zijn zus al vroeg in Hikkaduwa. Samen naar het huisje in aanbouw nabij Gall gesponsord door de Ned. familie V.d.Sluis. Het toeval wil, dat de buurman een vakkundige timmerman is. Er werd hard gewerkt. Het wordt een mooi huis. We hebben ieder veel foto’s gemaakt van huis, werklui en bewoners.