Foundation van Hand tot Hand

Maggona blijkt deze ochtend toch niet mogelijk te zijn, dus passen we ons programma aan. De jongens van St. Vincent's Home zitten tot 14.00 uur op school. We gaan 's ochtends nog wel even met de fathers overleggen of we 's middags terug kunnen komen.
Als je naar St Vincent's gaat, rijd je langs de kust waar de tsunami in alle verwoesting toegeslagen heeft, eind 2004. Ook hier wordt weer volop gebouwd, maar de resten van huizen zijn alom aanwezig. Daar waar vorig jaar nog tenten hier stonden voor opvang, zie je nu nieuwe huizen. Er wordt dus hard gewerkt aan de huisvesting van de getroffenen. Gelukkig!
De moeder van Nuwan wacht ons op bij de ingang van St. Vincent's Boys Home, waar haar jongere zoontje op school zit.

St. Vincent's is een voormalige engelse gevangenis die al 135 jaar bestaat. Het pand is omgevormd tot een groot Boys Home. Op dit moment zit er een aantal jongens hier die we vanuit Fatima Boys' Home sponsoren. En zoals wij werken, laten we ze niet los: we blijven ze ondersteunen.

Jan en ik doen eerst inkopen voor St Vincent's. Cricket-bats, cricket-ballen, wickets, voetballen, volleyballen en caps. We vinden sport heel belangrijk voor de ontwikkeling van de jongens. De sportspullen voor St Vincent's kunnen we geven dankzij de bijdrage van mijn schoonmoeder en Tijn en dankzij de steun van mijn oud-B&E-collega's. Dankjewel!

Eerst gaan we naar een Turtle Farm, waar eieren van zeeschilpadden worden uitgebroed en waar de schilpadden weer losgelaten worden. Deze plek, vlak aan zee, is fors getroffen door de Tsunami. We zien de plaats waar de eieren ingegraven liggen, jonge schilpadjes van een en twee dagen oud. Die van twee dagen gaan vanacht terug naar zee. Ook zien we een prachtige albino-schilpad. Van de 4 miljoen eieren die er in al die jaren uitgebroed zijn, waren er drie albino's. Mooie foto's gemaakt.

We lunchen op een prachtige plek nabij de zee, aan een binnenmeer. Heerlijk buiten in een prieeltje met een koele zee-bries. Tomatensoep en een omelet: geen slecht leven, toch?!

Bij St Vincent's onmoeten we Father Thomas. We leveren de sportartikelen af en ontmoeten Jud Tarranga, een sponsorkind.
Daarna gaan we naar Brother Thomas, met de kleine kinderen. Uit de bus stappen we allemaal in een rode-mieren. De kinderen zijn uitgelaten met de bats en de ballen. Ze lachen zich een deuk als ik een balletje met ze overgooi. Veel jongens zitten opgepropt in een kamertje met getraliede ramen, opgesloten omdat ze allemaal een oogontsteking hebben. Ook zien we verschillende jongens met een  huidaandoening. We denken dat ze allemaal schurft hebben. In deze groep zit ook Nuwan's halfbroertje; haar moeder stelt hem trots aan ons voor.
Ook krijgen we een rondleiding bij een andere groep jongens, olv Father Alex. Een aardige man die in Oxford gestudeerd heeft. Hij toont het huidige jongensverblijf, met krakkemikkerige bedjes, geen klamboes, etc. Alles in een deporabele toestand. Ze bouwen wel een nieuw verblijf, maar geld voor bedden en klamboes is er niet.  We gaan maar een overleggen met het bestuur van de stichting, Shehan en Father Superior.

Zo na vijven gaan we Nuwan's moeder afleveren op het adres van haar moeder, Nuwan's oma dus. Nog een paar uurtjes rijden, dan eten. Zwemmen zit er niet meer in denk ik.

Volgende dag: 12.07.2007