Foundation van Hand tot Hand

Gisterenavond hebben we nog een tijd zitten napraten over de slechte berichten die we ontvingen. Een bekende van Jan en Karin is in Afghanistan omgekomen en met mijn oma gaat het slecht. Goed om daar samen over te praten. Vanochtend hebben Jan ik de sponsorkinderen bezocht hier in Negombo. Dat blijft toch een prachtig onderdeel van het werk. Je komt bij heel dankbare gezinnen thuis. We bezochten samen ook Chamara, ons sponsorkindje. Een gezin waar we naast deze jongen ook nog twee andere kinderen ondersteunen. Wij mogen het jongetje Chamara ondersteunen. De meegebrachte cadeau's vielen heel erg in de smaak: hij was best wat overdonderd. De tekeningen van onze meiden, de pet met zijn eigen foto en nog wat meer nam hij heel dankbaar aan. Jan heeft prachtige foto's gemaakt van Chamara en mij. Ik blijf dat een eer vinden, dat je bij die mensen zo binnen mag komen. Ik besluit om Chamara een fiets cadeau te geven. Die zullen we deze week samen nog gaan kopen. Een prachtige ervaring rijker verlaten het huis met de belofte dat we terugkomen. Moeder is bijzonder dankbaar. We hebben nog inkopen te doen een aangezien de markt open is, gaan we nog even Negombo in. Het is vandaag bijzonder warm en heel vochtig. Klotsende oksels de hele tijd. Even snel douchen en dan op pad. Hoewel het zondag is, zijn er genoeg shops nog open. We kopen 50 t-shirts met olifanten-opdruk) en ook nog 35 petjes voor Fatima Boys' Home, kopen nog wat souvernirs en spullen voor scholen (3 casetterecorders en 2 fotocamera's. Alles tegen vooroorlogse prijzen. 1 euro voor een pet en ook een euro voor een t-shirt. Kleine bedragen, groot plezier. Aan het einde van de middag nemen we nog snel een plons. Het is nu bijna zeven uur, de avond valt en de temperatuur zakt. Ik lig nog lekker op een tuinstoel aan de rand van het zwembad op het strand. Bofkont, toch?!