Foundation van Hand tot Hand

Vanochtend rond 9.00 uur een warm weerzien met Indika, die ik bijna twee jaar niet gezien heb. Indika neemt ons vandaag mee naar de school in Lihiryagama, zijn nieuwe pottenbakkerij en naar Hettirepuwwa, waar we drie huizen aan het bouwen zijn. Eerst pikken we Indika's zwitserse vriendin op en dan gaan we naar de school in Lihiryagama. We hoeven daar geen officiele opening te doen, dus gaan we gewoon op visite. De opening van het Engels lokaal hebben Jip en Joske al verricht. We spreken met Indika over vanalles, ook over de post-tsunami-perikelen. Indika vertelt over de deense overheid die na de tsunami hier melkpoeder afgeleverd heeft om slachtoffers te laten aansterken. Toen vertegenwoordigers uit Denemarken een tijd later poolshoogte kwamen nemen, konden ze die speciale melkpoeder tegen giga-prijzen in de winkel kopen... Niets weggegeven aan de slachtoffers. Aan dat soort corruptie gaat dit prachtige land kapot! Weerzinwekkend. We zijn dan best trots dat wij onze activiteiten wel steeds op de plek krijgen waar de hulp nodig is.

De school in Lihiryagama is een prachtige school, heel schoon en goed georganiseerd. We genieten met volle teugen van de liedjes die voor ons gezongen worden in het nieuwe engelse lokaal. Ook de toiletten die we bouwen, vorderen gestaag. Daarna spelen we wat in de speeltuin, tot grote hilariteit van de kinderen. Een aantal kinderen wil een vraaggesprek met ons in het engels, maar door verlegenheid van hen komt daar niet veel terecht. Ook op deze school is er een speciaal kind, deze keer een jongen, die me de hele tijd volgt om high-fives uit te wisselen en wat te klieren. Een school bezoeken is altijd bijzonder leuk! Vervolgens bezoeken we de nieuwe pottenbakkerij van Indika. Wij hebben hem daar bij mogen helpen. Een mooie nieuwe fabriek waar de terracotta-potten met honderdtallen per week geproduceerd worden, voor 40 of 50 roepees per stuk. Alles met de hand gemaakt.

Na dit bezoek worden we uitgenodigd bij de ouders van Indika voor een rice and curry-maaltijd. Heel aardige warme mensen die weinig hebben, maar ons met open armen en een volle lunchtafel ontvangen.

Dan naar de drie huizen in Hettireppuwa. Dankzij de steun van een amerikaanse sponsor, die al googlend op onze site terecht kwam, kunnen we drie nieuwe huizen bouwen. De man was onder de indruk van ons werk en heeft ons directe steun verleend. Van hand tot hand dus. Eerst bezoeken we het oude huis. Je hoeft je geen seconde af te vragen of die nieuwe huizen nodig zijn. Het oude huis is van leem, vervallen en wankel. Het dak is van bananenbladeren en is op meer plaatsen lek dan dat het onderdak biedt. De man van dit huis onmoeten we kort: een lach van oor tot oor. Heel erg dankbaar. De nieuwe huizen zijn in aanbouw: de fundering ligt er nu en die moeten uitharden. De nieuwe huiseigenaren helpen volop mee met de bouw, zodat het echt hun huis "for life" wordt. Ze sjouwen met stenen, dragen materiaal aan, etc. We komen drie jongens tegen, zoons in een gezin. Ze werken zich een slag in de rondte om de fundering te vullen met stenen, zodat de vloer gestort kan worden. Aan een stuk werken ze door, na school. Geen ouders in de buurt, maar verzaken? Geen minuut. Verderop werkt een erg magere man in sarong aan hetzelfde karwei voor zijn huis. Wat een waanzinnig mooi project: mensen die hun eigen huis bouwen met zoveel inzet, geestdrift en emotie. En dat dankzij een onbekende aan de andere kant van de wereld. Dat is met recht van hand tot hand. Als Jan en ik terugkeren van de inspectie van de funderingen, staan er stoelen en een tafel opgesteld. In de jungle, vlakbij de funderingen en vlakbij een lemen huisje van de buren. Direct daarna staat er thee, limonade en koekjes op tafel. Als welkom voor ons, terwijl ze niet eens wisten dat we zouden komen. Ik moet even een moment voor mezelf om mijn emotie onder controle te krijgen. Niet omdat dat niet zou mogen, maar ik vind het ongepast op dat moment. Dit is een van de mooiste projecten, dat me aangrijpt. Het kleine beetje hulp dat wij bieden (zorgen voor rekeningen) valt in het niets tov het werk van de mensen om zelf te werken aan een nieuwe toekomst. Ik voel me gezegend dat ik een kijk heb mogen nemen bij dit project. De dankbaarheid, inzet van de mensen en de heel warme ontvangst blijven me voor altijd bij. Wij westerlingen kunnen nog zoveel leren van deze mensen: je bent hier altijd welkom en wordt overal hartelijk ontvangen. Geen afspraak vooraf nodig!

Nu rijden we naar Negombo terug om de familie Asurapullige op te halen. Met de drie kinderen gaan we fietsen kopen. Een ware happening. Met het gezin Asurapullige in de minibus naar de winkel en daar drie prachtige fietsen uitgekozen. Chamara, ons sponsorkindje, kiest een stevige mountainbike. Net als Akile, zijn broer. Sanju de dochter kiest een echte damesfiets, met mandje voorop. Binnen een uur zijn ze klaar. Namens Anita en mijn gezin bied ik ze de drie fietsen aan. We overbruggen het uur door voor moeder een boodschappenpakket samen te stellen en geven dat cadeau. Thuis, met drie supergave fietsen, loopt de buurt uit. Moeder nodigt ons nog uit voor cola. Ze showt ons terloops ook haar kunstoog (ze is door een ziekte haar linkeroog verloren) en vraagt ons advies. Als we vertrekken krijg ik een warme hand van Sanju en Akile, een omhelzing van moeder en een enorme knuffel van Chamara. "Thank you uncle!". Dan geeft hij het mooiste kunstwerk van Sri Lanka: een tekening van zijn en mijn gezin (met alle namen erbij) en de tekst "Holland and Sri Lanka". Door Chamara gemaakt voor ons. Fantastisch! Een traan vloeit bij me, meer zelfs. Wat een genot om dit te mogen doen... Morgen afscheid nemen. Een feest bij Fatima Boys' Home. Mooi einde van een waardevolle reis.