Foundation van Hand tot Hand

We beginnen vandaag heel rustig: de kinderen slapen uit. Ik ben (weer) vroeg op; 6.30 uur. Maar begonnen met het inpakken van de koffer. Geen leuk karwei, maar het moet. Ik zit met een heel dubbel gevoel: enerzijds wil ik dolgraag naar mijn meiden. Anderzijds heb ik het hier zo geweldig naar mijn zin, dat ik nog best wat langer zou willen werken hier. Maar wees gerust meiden: ik kom terug naar jullie. Ik verlang ernaar jullie terug te zien, vast te houden en weer samen te zijn. Na het ontbijt doe ik nog een paar laatste inkopen. Wat souvenirs voor Maud en Mijke. Ik kan het niet laten om te neuzen in de kleine winkeltjes langs de kant van de weg. Beetje afpingelen. Daarna gaan we naar Hotel Blue Oceanic om lekker rustig te gaan zwemmen en te lunchen.

Even de accu opladen voor het middagprogramma: Fatima Boys' Home. Daarmee wordt de circel voor deze reis gesloten. De eerste dag was ik samen met mijn reisfamilie bij FBH. Nu, op de laatste dag hier, gaan we terug. Volbepakt. Cricketspullen, petten, t-shirts en een tractatie. Die tractatie kunnen we geven dankzij Marian Staps. De andere spullen zijn namens Anita, Maud, Mijke en mijzelf. Om de band met FBH te onderstrepen. 15 jaar geleden is daar de basis voor ons werk gelegd door Sjaak. Na zijn overlijden hebben wij het stokje overgenomen en willen we onderstrepen dat we in de geest van Mr. Sjaak willen doorgaan, zullen doorgaan. FBH is a special place! 42 wezen die het moeilijk hebben, maar die je hart veroveren binnen een minuut nadat je binnen bent. Ik heb al eerder eens gezegd: je zou ze zo allemaal willen adopteren om ze zo een beter leven te geven. "Waar er 4 kunnen eten, kunnen er ook 46 eten". Dat is natuurlijk onzinnig, maar het gevoel is er zeer zeker. Wat we wel kunnen doen, is ze helpen. En dat doen we vandaag: met sportartikelen. Kunnen ze zo hun energie en zelfs evt frustratie botvieren. Eerst nu een verkwikkende plons en lunchen.

Fatima Boys' Home: wat een fantastisch afscheidsfeest!! Eerst yoghurt, daarna t-shirts aan en petten op. De meegebrachte balonnen van Interpolis waren een waar festijn. Volgens mij hadden veel van de jongens nog nooit eerder een balon gehad, zeker niet opgeblazen. Ik heb me een ongeluk geblazen! Daarna met de balonnen spelen. Een geschreeuw en gejoel van jewelste. De sportartikelen vielen enorm in de smaak: de engelse les werd er zelfs voor afgezegd door de zuster. Direct werden alle meegebrachte artikelen gebruikt. Er werd gevoetbald, cricket gespeeld op drie plaatsen en van de nieuwe glijbaan gegleden. Een ware sportmiddag ontspon zich voor onze ogen. Sterker nog, we hebben volop meegedaan. Ik heb vermoedelijk liters vocht verloren; mijn t-shirt kon je uitwringen. Ik heb net zoveel genoten als de boys! Enkele uren alleen maar lachende, giegelende en genietende gezichten. "Uncle, play". "Uncle! Ball". "Auntie, throw". Wat een geweldige manier om afscheid te nemen van ons werk, van de projecten, van de kinderen.

Moe en voldaan laten we ons afzetten om op het strand nog wat zaken te kopen voor de "vhth"-shop. We kopen van de strandverkoopsters en bezorgen ze een goede middag door niet eens af te dingen. Ze kunnen dat goed gebruiken, aangezien het tourisme op zijn gat ligt. We lopen nu terug naar ons hotel: douchen en omkleden. Dan het laatste avondmaal hier in Negombo, uiteraard bij Coconut Primitive, ons vaste stek.

Volgende dag: 19.07.2007