Foundation van Hand tot Hand

Op naar Batticaloa. Net buiten Kandy hadden we de keuze tussen een iets langere of een korte weg. Shehan had het advies gekregen om de langere weg te nemen, omdat er aan de andere weg werd gewerkt. Hij dacht dat dat wel mee zou vallen en we namen dus de weg die 20 kilometer korter was. Het was een fantastisch mooie route door de bergen. Ruim 80% van de weg was echter opengebroken en we konden niet sneller rijden dan 15 km per uur. Door de vele kuilen en bulten werden we flink door elkaar geschud. Om 15.00 uur waren we in Mahiyangana…..we waren geradbraakt en nog niet halverwege de reis.

We reden door een streek waar de oorlog zijn sporen had nagelaten. Veel verlaten en kapotte huizen. Er was hier hevig gevochten en de bewoners waren gevlucht. Nu kwamen ze weer terug naar hun roots. Er waren veel zelfgemaakte hutten van hout, klei en van plastic. De regering was druk bezig om de woonsituatie van deze mensen te verbeteren. We zagen dan ook regelmatig plaatsen, waar op de daken van de huizen letters stonden. De letters verwezen naar het huizenbouwproject van de regering.
Er liep veel vee. Kuddes koeien en geiten. Links en rechts van de weg lagen vele hectaren rijstvelden. Nu waren ze droog, maar ze werden al omgeploegd en klaargemaakt voor als het zou gaan regenen. Nu het oosten van het land weer open was, kon er weer rijst geleverd gaan worden aan het westen. Dat was jaren lang niet mogelijk geweest. In het westen werd rijst geïmporteerd vanuit het buitenland. Om de minuut moesten we uitwijken voor grote vrachtwagen met bouwmaterialen: zand, steen en cement. Er werd hard gewerkt aan de wederopbouw van het oosten .

Het was al even donker en om 21.00 uur kwamen we aan bij het hotel. Het bleek volgeboekt. De manager belde nog naar vier andere hotels, maar ook die hadden geen plaats. Shehan keek heel bezorgd. Karin en ik lieten hem weten dat we ons wel zouden redden. Desnoods zouden we hier bij dit hotel in de bus slapen. Er was water, een toilet en eten…..en morgen zouden we dan wel verder zien. Een van de medewerkers van het hotel wist echter van de buren van zijn broer en hotel waren begonnen. Hij reed op zijn bromfiets voor ons uit en bracht ons naar de Durch Bar Hotel Restaurant Inn. Een aardige mevrouw gaf een korte rondleiding. Het huis had vier kamers en voor drie kamers was er een gezamenlijke badruimte. Het hele hotel huren kostte Rs 5000. Na een kwartier zaten we heerlijk buiten bij te komen van de reis en werden we verwend met een heerlijke rijstmaaltijd. We hadden veel geleerd vandaag. De verwachte reisduur van 5 uur bleek 12 uur te zijn en ergens heen gaan zonder te reserveren kan problemen geven.
We hadden voor onze trip maar vijf dagen en we wisten nu ook dat we het programma moesten aanpassen. We moesten het hele eind immers ook weer terug.