Stichting van Hand tot Hand

Vanochtend zijn we bezig geweest met onze administratie. Het is weer meer werk dan we hadden gedacht. Er is al veel informatie op ons afgekomen en die moet op de juiste plaatsen worden verwerkt. Subhani en Ruoling hebben heerlijk genoten van het zwembad. Vlak voor de lunch heb ik nog wat mails gelezen en beantwoord. Dave (een broer van een super collega van me!)  is in Sri Lanka. Hij gaat zondag met ons richting Giritale. Aan onze weblog ben ik niet meer toegekomen, omdat ik mijn tekst niet kon overzetten vanwege een andere wordversie . Inmiddels heb ik geleerd hoe dat moet.

Het zwembad heb ik niet meer kunnen ervaren. Na de lunch hebben we de bagage gepakt en zijn we vertrokken naar Ragama om Jude Tarange, een sponsorkind van de stichting, te ontmoeten in Boys Town.

Onderweg hebben we meteen inkopen gedaan bij een groot warenhuis. Kadootjes voor een aantal sponsorkinderen en voor 5 scholen en een tehuis een grote tas vol met sportitems: volleyballen met een net, badmintonsets met een net, een cricketbad met ballen, een voetbal met een pomp etc.  Marie Loise kocht namens Gemini een hele partij  leuke schoolmaterialen, muziekinstrumenten en knutselspullen voor het schooltje voor gehandicapten in Horana.Vanwege het grote bedrag van onze aankoop kregen we na wat onderhandelen 6 procent korting. Het feit dat we hier hebben kunnen slagen voor een hele grote boodschappenlijst betekent een enorme tijdwinst.

Boys Town wordt gerund door broeders van De La Salle. Een wereldwijde organisatie die we ook in Nederland kennen. We werden hartelijk ontvangen door de directeur. Hij nam alle tijd voor ons en vroeg of hij ons mocht rondleiden.We zagen de technische opleiding, de badmintonhal, de sportvelden, de bakkerij, de wasgelegenheid, de wasserette en dat was maar een klein gedeelte Het terrain was 85 acers groot. Er wonen en werken 230 jongens en de staf bestaat uit 50 leden. 5 Broeders vormen de directie. Jude was niet thuis. Hij volgt een programma in Nuwara Eliya en komt 2 augustus terug.

Op het terrein is ook een gebouw waar zusters straatkinderen opvangen. We brachten een bezoekje aan de zusters met hun 44 kinderen. Wat een hummeltjes. Ze hingen meteen als twee trossen aan de sterke armen van broeder Pubudu. Fantastisch om te zien. Het duurde niet lang of ook wij mochten de affectie ervaren.Blijdschap , enthousiasme en zusters met stralende  gezichten Er werden liedjes gezongen, vader Jacob en ABC en ook een singalees liedje dat we tijdens de doop van onze kinderen hebben laten horen. Na 44 High fives zijn weer gegaan. We kwamen in de bakkerij. Broeder Pubudu vertelde daar dat hij ooit gasten uit Canada had rondgeleid die net als wij op een dag langs kwamen. Aan het einde van de rondleiding  vertelde de gast dat hij als kind in het tehuis was opgegroeid en nu een goed leven had opgebouwd in Canada. Uit dankbaarheid heeft hij de bakkerij gesponsord. Naast de bakkerij was een winkeltje/ lunchroom. Broeder Pubudu trakteerde ons op een cooldrink en broodjes, donuts en cakes uit eigen bakkerij. Ik mocht de rekening niet betalen.

Toen we weer bij zijn kantoor waren bleek dat er voor ons nog thee was gezet. We hebben daar wat nagebabbeld en onze kaartjes en flyers uitgewisseld.

Broeder Pubudu had nog een verzoek voor we gingen. Alle jongens hadden gesport, zich gewassen en zaten nu bij elkaar in de grote studiehal. Hij was echt trots en vond dat we even een blik moesten werpen.

Er werd een verhaal voorgelezen door broeder Loyala, die we eerder al even hadden ontmoet. Hij had een bijzonder mooie warme stem. Bestemd om verhalen te vertellen.Ruim 200 jonge kerels zaten aandachtig te luisteren. Toen wij in de deuropening verschenen gingen alle jongens staan en onderbrak broeder Loyala zijn verhaal. We werden voorgesteld en uitgenodigd om deel te nemen. Er werden stoelen bijgezet, maar ik moest mee op het podium. Father Loyala had plannen met me. Hij dacht dat ik vloeiend singalees sprak en wilde dat ik het verhaal verder vertaalde. Het leek me beter dat hij het verhaal zou afmaken. Ik zou later wel aan de beurt komen. “And now it is up to you”; zei hij toen hij uitgesproken was. Het verhaal van de broeder en onze ervaringen tijdens de ronleiding gaven me inspiratie om de 200 jongens toe te spreken. Afwisseld gebruikte ij wat singalese woorden en zinnetjes.

Ik vertelde dat we waren gekomen om een van hun vrienden te ontmoeten, maar dat die nu even niet thuis was. En dat ik na een rondleiding van ruim twee uur ervan overtuigd was dat hij zich hier thuis moest voelen, omdat wij ons nu al thuis voelden en dat ik hoopte dat dat voor hen allemaal zo zou voelen. Het bord bij de ingang liet zien hoeveel kansen aan de jongens geboden worden om zich te ontwikkelen en dat het laatste onderdeel van het programma bestaat uit het overhandigen van een diploma. Ik heb zed at laatste onderdeel van harte toegewenst.

Natuurlijk heb ik bedankt voor de warme ontvangst en natuurlijk komen we terug…..als Jude thuis is.

Volgende dag