Stichting van Hand tot Hand

De afgelopen dagen heb ik wat zaken opgetekend voor mezelf die me leuk leken om te vermelden, of die ik graag wil delen.

Tropen: het blijft even wennen, leven in de tropen. Heerlijk warm, maar wel met een zeer hoge luchtvochtigheid. Je doucht, droogt je af en bent direct weer vochtig. Je zweet veel, de hele dag door. Veel water en thee drinken dus en vooral ook aan je zout denken. Een kopje cup-a-soup doet wonderen voor je zout en je welzijn. Die zakjes heb ik dan ook standaard bij me.

Kakkerlakken: Karin's en mijn "vriendjes". Die horen erbij, zeggen ze. Liever niet wat mij betreft. Zo groot als je duim zijn ze. Vliegen of kruipen je tegemoet. Gelukkig tot op heden niet in onze kamers, maar slechts op het terras en op straat.

Daklozen: ook die bepalen het straatbeeld. Bedelende mannen, vrouwen en kinderen, die slechts een omslagdoek bezitten. Elke avond zien we ze, passeren we ze als ze in portieken liggen te slapen of moeten we om ze heen lopen als ze midden op het trottoir liggen te slapen. Dat blijft een vervelende ervaring, telkens weer. Zie je een hoopje liggen onder een doek midden op de stoep en dan steekt er plots een voet uit aan de achterzijde.
Donderdag troffen we hier een prachtige jonge vrouw met twee nog mooiere kinderen, bedelend voor het hotel. Een Tamil-gezin, uit Kuranegala, blootvoets. Er valt hier nog veel te doen.

Zusters, krachtige vrouwen. Vaak ontmoeten we zusters, nonnen, die vanuit hun geloof gedreven werken. Vaak voor wees- en tehuizen. Zuster Anita is zo'n zuster, die werkt nu enkele jaren bij Fatima Boys' Home. Een inspirerende, krachtige vrouw, zoals alle zusters die ik hier ontmoet. Toen zij pas op FBH was, werd ze op school geroepen waar de boys zaten. Ze werd in een lokaal gezet en de principal en de leerkrachten deden een voor een hun beklag over de jongens. "it felt like i was in court" zei ze. Slechts een leerkracht benaderde de jongens positief. Zuster Anita vertelde dat ook de school een plicht had in de opvoeding en haalde prompt (goede en minder goede) leerlingen van school. Tot schrik van de directeur, want die miste daardoor inkomsten. Zuster Anita verdeelde de kinderen over drie scholen, om ze nog meer te laten integreren en uit elkaar te halen. Deze kinderen hebben allemaal "a wounded heart" aldus de zuster. Ouders die gestorven zijn of weg zijn en zo meer. Die verdienen een kans, zeker ook op school. Nu, een jaar later, zijn er geen klachten meer en doen alle boys het goed op school. Krijgen ze verplicht extra onderwijs in FBH, engelse les. Want zo zegt zr Anita tegen de boys: singhalees en tamil spreken ze alleen hier op dit kleine eiland. Engels daarmee kun je je in de hele wereld verstaanbaar maken. Een krachtige, warme, inspirerende vrouw. Dat heeft zeker ook met haar voornaam te maken.

Op FHB troffen we zo'n 48 singhalese jongens en ook twee tamil. Die waren een dag eerder gearriveerd. Zuster Anita vertelde dat de ouders moesten huilen, de twee jongens van 4 en 7 vermoed ik, niet. Een dag later zien wij aan niets dat ze er pas zijn of dat ze Tamil zijn. Ze spelen met elkaar. Voor de boys is er geen verschil in afkomst. De oorlog tussen de singhalezen en tamils bestaat voor de kinderen niet. Jammer dat de volwassenen er geen voorbeeld aan nemen. Gelukkig lijkt de oorlog teneinde nu.