| 06.08.2009 - naar Colombo en Fatima Boys' Home |
 |
 |
| donderdag, 06 augustus 2009 21:00 | |
|
Vandaag zijn we in Negombo en heb ik weer verbinding. Ik kan mijn verslagen dus weer zelf uploaden. De afgelopen dagen kon dat niet. Dankzij de geweldige hulp van Anthony Melis, konden jullie toch mijn verslagen lezen. Hij verwerkte mijn vele sms-jes tot verslagen op de weblog. Toon, Bohome Estuti pal! Je hebt mij en heel veel mensen een enorm plezier gedaan. De ochtend gebruik ik om de was weg te brengen, een broek te laten repareren en het ontbijt. Om 10.00 uur vertrekken we, zonder Karin die gisteren ziek geworden is. Subhani blijft ook achter om haar gezelschap te houden. We gaan naar Colombo, wat boodschappen doen. In Colombo parkeert Shehan de bus gewoon onder het Hilton, dus lopen we via de lobby naar buiten. Wat een enorm contrast met gisteren en de dagen ervoor zeg! We drinken er een kop thee. Even sfeerproeven. Vervolgens gaan we naar de Barefoot-store. Jullie kunnen je vast nog herinneren dat we bij zr. Kanthi waren en dat de meiden daar de spulletjes aan het naaien waren. Omdat de omstandigheden er zo goed waren, de meiden netjes betaald werden, kan ik achter dat product staan. Ik heb heel leuke presentjes voor mn meiden op de kop kunnen tikken. Voor Mijke precies wat ze besteld heeft, een roze olifant. Die verrassing zal inslaan, zeker weten. Aniet, als het nodig is mag je het vast aankondigen hoor, kijk maar. Ook stoppen we bij Paradise Road, zeg maar de lokale "Bijenkorf". In de auto praten we over ht contrast tussen ons werk en de dag van vandaag. Enorm, maar ook van deze dag geniet ik. Om 15.00 uur moeten we nog lunchen en geheel in de geest van deze dag kiest Nuwan voor de McDonalds. Dus zitten we even later aan de dis bij de Mac. Erg lekker voor een keer! Om 15.30 u rijden we terug naar Negombo. Vanavond hebben we het zing- en dansfeest bij Fatima Boys' Home. Jan zegt altijd: FBH is Edwin's stekkie, en hij heeft gelijk. Twee jaar terug kwam ik er voor het eerst en toen al voelde ik me verbonden. Vanavond weer! Dankzij een sponsor (we belden al met ze) konden we vanavond de 50 kinderen van FBH en ook nog de 30 gasten van Santosa fetteren. Met ons erbij, zo'n 100 personen, wv 80 kinderen. We begonen met de dansvoorstellingen van de boys van FBH en van de jongens en meiden van Santosa. Kids tussen 5 en 14 jaar die zich uitleven in een wervelende show van muziek en dans. Streetdance, acrobatiek en linedance, alles in een. Een uur dynamiek en actie, waanzinnig leuk. Daarna was het vrij spelen en danse en voor het eerst mixeden de beide groepen zich en ontstond er een heel leuke interactie. Ze leerden van elkaar. Rond 18.00 uur hadden we een cateraar besteld die een rice-and-curry-buffet leverde. Een feestmaaltijd, dankzij de sponsor. Overigens kan FBH er morgen nog van eten, dus dat is mooi. Daarna werd de avond voor mij onvergetelijk. De boys, die vaak geen familie hebben, willen zo graag met je contact. Ze noemen je uncle en laten kunstjes zien. Met alles wat ik in me heb, beantwoord ik die oproep voor attentie, genegenheid en warmte. Ik doe spelletjes, geef een knuffel, praat alle singhalese woorden die ik ken en zo meer. Wat ik vooral doe is, letterlijk, een arm om de schouder. Dat alles wordt beantwoord met knuffels, liefkozende strelingen over arm, hoofd en rug. Voor een uur ben ik even de grote broer die ze nooit hadden. Ik stoei, gooi met ze, neem ze op e schouders en toon affectie. Van "uncle" wordt ik jaluwe (vriend). Het allermooiste compliment dat je ooit kunt krijgen. Ik ben Jaluwe! Ik krijg letterlijk geen hap door de keel, omdat mn emoties zo hoog zitten. Ik herken mijn gevoel van 2007. Deze boys zitten in mijn hart en ik denk dat dat omgekeerd ook zo geldt. Om 20.30 zijn de boys doodop en ik drijfnat van het zweet. Ze nemen me trots mee naar hun slaapkamer en willen een laatste high-five en een aai over de bol. Ze krijgen ze, allemaal. De grotere boys doen ons uitgeleide. Ze kruipen zelfs in de bus voor een laatste contact. "Come again" roepen ze. Ik beloof het. "Bye Jaluwe" roepen ze me na. 50 boys, honderden high-fives, duizenden glimlachen! Fatima Boys' Home zit in mijn hart! In de bus laat ik mijn emoties de vrije loop, dat mag. Ik realiseer me dat het vooral de arm om de schouder was die onbetaalbaar is. Die blijf ik ze geven. Promised! We praten na op ons terras en genieten samen nog heel lang na. Een hoogtepunt erbij! |
Like ons op Facebook
Sri Lanka visueel
