Stichting van Hand tot Hand

Bij het ziekenhuis duurde het wat langer vandaag. Ik was er om 7.30 uur om een nummertje te pakken en om 10.10.uur was ik aan de beurt. Onvoorstelbaar hoe zo´n dokter zijn diagnose weet te stellen. Hij keek naar mijn been, pakte het vast en vertelde me precies tot waar ik pijn had en legde me uit hoe dat kwam. Het was een hardnekkige ontsteking, die de bloedcirculatie in het onderbeen wat blokkeerde. Het been voelde nog steeds warm aan. Doorgaan met de zalf en ik kreeg een nieuwe antibiotica kuur mee.

Shehan was onderweg naar Silver Sands. Vandaag gingen we een huis kopen wat we zouden verhuren aan een gezin. De huur zou omgezet worden in een afbetaling van de koopsom van het huis. Als het huis over acht jaar is afbetaald komt het huis op naam van dit gezin. Een fantastische mogelijkheid voor dit gezin om op deze manier een huis te kunnen kopen. Het is een garantie voor de toekomst. Met een eigen huis zijn de woonlasten in de toekomst een stuk lager. We moesten eerst naar de bank om een account te openen waarop de huur gestort kon worden. Dat ging niet zonder slag of stoot, dus kwamen we een uur later bij de advocaat. Daar stonden voor de deur de huiseigenaar met zijn vrouw en een zwager en M. met haar dochter en een kennis. Shehan en ik gingen naar binnen. In een piepklein kantoortje zat de advocate, die al vele jaren de papieren voor ons stichtingswerk verzorgd. Ik was blij haar eindelijk eens te ontmoeten en dat genoegen was wederzijds. Ze nam dan ook eerst even de tijd om wat historie aan te boren. Daarna kwam er een leeg vel papier en werd er hardop gedacht en daarna geschreven. De contracten werden ter plekke opgesteld. Al onze eisen en afspraken werden op maat vastgelegd. Aan M. werd precies uitgelegd wat de consequenties zouden zijn als er niet betaald zou worden. Daar gaan we niet vanuit, maar het moet wel geregeld zijn.
We namen afscheid van M. en haar dochter en gingen met de huiseigenaar naar onze bank om het geld op te halen voor de koop van zijn huis. Het hele bedrag namen we contant mee naar zijn bank. Overboeken tussen de twee banken was wel mogelijk, maar niet vandaag. De huiseigenaar wilde echter vandaag al over het geld kunnen beschikken. Bij zijn bank hebben we netjes gewacht tot het geld daadwerkelijk gestort was. Iedereen was blij deze ochtend. Alles verliep volgens afspraak en in goede harmonie. Shehan en ik moesten nog een keer terug naar de advocaat, daar lag de rekening klaar voor de overdrachtskosten en haar salaris. Dik tevreden waren we. Van Hand tot Hand had op deze manier weer een droom voor een gezin werkelijkheid gemaakt.

We namen onderweg snel even een broodje en hebben toen Karin opgehaald. We zouden op bezoek gaan bij een sponsorgezin. Kalum en zijn vrouw zijn een viskwekerij begonnen en hebben van ons hiervoor een microkrediet gekregen. Kalum had al verschillende dagen gebeld of we zouden komen. Nu zat het er eindelijk in. Het was mooi weer en toen we bij zijn huis aan de lagune kwamen, bleek dat Kalum hiervan aan het genieten was met zijn vrouw en dochter. Ze waren met vrienden naar de overkant van het water gevaren. Zijn moeder was wel thuis en liet de buurman over het water roepen in de hoop dat haar zoon dat zou horen. We beloofden haar dat we zouden terugkomen.

Shehan had nog wat andere zaken te regelen en ik ben met Karin en de meiden naar een fiets gaan kijken voor een moeder en een kind, die vlakbij zuster Kanthi wonen. We vonden een prima fiets. Er moest alleen nog een zitje achterop. Volgens de fietshandelaar waren die niet te koop. Wel stoeltjes voor aan het stuur. Met Ruoling heb ik half Negombo afgezocht en we vonden voetsteuntjes bij een motorzaak en zitelementjes bij een bromfietszaak. Bij de fietshandelaar hebben we toen de bagagedrager gedemonteerd en meegenomen. Hij snapte helemaal niet wat we van plan waren. We hadden bij hem de afgelopen jaren al heel wat fietsen gekocht, dus liet hij ons onze gang gaan en mochten we zonder commentaar de bagagedrager meenemen.

In de constructiewerkplaats om de hoek sprak niemand een woord engels. Met mijn beperkte singalees, handen, voeten en wat tekenwerk werd duidelijk wat de bedoeling was. Ik had er alle vertrouwen in dat er een fraai kinderzitje gemaakt zou worden voor achter op de fiets.

In het hotel hebben Karin, Nuwan, Subhani, Ruoling en ik lekker even de tijd genomen om wat bij te praten. Er was weer veel gebeurd en het was belangrijk om met elkaar het programma van de komende dagen goed door te nemen. Het was voortdurend passen, meten, aanpassen, schuiven, weer veranderen, om uiteindelijk met elkaar zo veel mogelijk te kunnen doen. Het was een hele goede dag geweest.